Electrocutie
Pathofysiologie van een electrocutie
Slachtoffers van een electrocutie vertonen een breed spectrum van verwondingen, gaande van de voorbijgaande nare ervaring van lichte schok tot onmiddellijk cardiaal arrest door accidentele electrocutie. De verwondingen zjn het rechtstreeks gevolg van de stroom die door de celmembranen loopt en doorheen de vasculaire gladde spiercel, en van de conversie van de electrische energie in warmte-energie terwijl de stroom door de lichaamsweefsels loopt.
De natuur en de ernst van het electrische trauma wordt bepaald door de grootte van de geleverde energie, het voltage, de weerstand aan de stroom, het soort stroom, de conttacttijd met de stroombron en de weg die de stroom volgde. Hoog-voltagestroom veroorzaakt meestal de meest ernstige letsels, hoewel fatale electrocuties kunnen voorkomen door een schok van een laag voltage. De huidweerstand, de belangrijkste factor bij electrocutie, kan worden verminderd door vochtigheid, waardoor wat normaal een ordinaire laag-voltageschok zou zijn, omkeert in een levensbedreigende electrocutie.
Contact met wisselstroom aan 50 tot 60 cycli per seconde (de frequentie in de meeste huishoudens en commerciële electriciteitsbronnen) kan leiden tot tetanische spiercontracties en zorgt ervoor dat het slachtoffer de stroombron niet meer kan loslaten, waardoor een verlengde contacttijd ontstaat. De repetitieve frequentie van wisselstroom leidt ook tot een groter risico van expositie van het myocard aan de stroom gedurende de kwetsbare periode van de hartcyclus. Dit kan ventriculaire fibrillatie uitlokken. Transthoracale stroom is dus vaker fataal dan een verticale stroombaan. Nochtans veroorzaakt ook de verticale weg vaak myocardschade, wat wordt toegeschreven aan de directe effecten van de stroom, alsook aan de coronaire spasmen.
Cardiopulmonair arrest is de belangrijkste oorzaak van onmiddellijke dood door electrocutie. Ventriculaire fibrillatie en ventriculaire asystolie ontstaan als direct gevolg van een electrische schok. Andere ernstige aritmieën zoals ventriculaire tachycardie - welke op zich kan leiden tot ventriculaire fibrillatie - kunnen voorkomen als direct gevolg van een electrische schok.
Respiratoir arrest kan voorkomen als gevolg van de electrische stroom die door de hersenen loopt, wat leidt tot inhibitie van het medullair respiratoir centrum. Ook tetanische contracties van de thoraxwandmusculatuur gedurende de expositie aan de stroom en verlengde paradoxale paralyse van de respiratoire spieren - welke minuten na beëindigen van de electrische schok kan blijven bestaan - leiden tot respiratoir arrest. Indien dit respiratoir arrest persisteert ontstaat hypoxisch cardiaal arrest.
Onmiddellijk na de electrocutie kan de ademhaling of de circulatie falen. De patiënt is eventueel in apnoe, bewusteloos en in circulatoire collaps door de ventriculaire fibrillatie of door de asystolie. De prognose voor herstel na een electrische schok is moeilijk voorspelbaar omdat de amplitude en contacttijd met de stroom meestal onbekend zijn. Nochtans, aangezien vele van deze slachtoffers jong zijn en zonder cardiovasculaire antecedenten, hebben zij een redelijke kans op overleving. Doorgedreven reanimatiepogingen zijn dus noodzakelijk, zelfs bij diegenen die dood lijken na initiële evaluatie.
Handelen bij cardiaal arrest door electrocutie
Pagina laatst aangepast op 18.06.2008